„Most do Terabithii” (tytuł oryginału: „Bridge to Terabithia”)

Fot.: Zdjęcie okładki do filmu.

Wierny przyjaciel to trwałe schronienie,

kto go znajduje, jakby skarby znalazł.
Wierny przyjaciel ponad wszelką cenę,
nie ma miary korzyść jaką przynosi.
Wierny przyjaciel lekarstwem w życiu,
znajdą go ci, co boją się Pana.

Syr 6,14-16

Film pt. „Most do Terabithii” ukazuje jak ważną rolę w życiu drugiego człowieka odgrywa przyjaźń i obecność kogoś, z kim można znaleźć wspólny język.

W życiu jedenastoletniego Jesse'a brakuje akceptacji ze strony rówieśników. Jego rodzice nie potrafią mu pomóc. Swoją uwagę skupiają przede wszystkim na najmłodszych dwóch córkach. Na chłopaka spada także wiele obowiązków, które nie sprawiają mu przyjemności. Największą pasją Jesse'a jest rysowanie oraz bieganie. Chłopak pragnie wygrać zawody, aby zyskać uznanie wśród swoich szkolnych kolegów. Zajmuje jednak drugie miejsce. Wyścigi wygrywa jedyna dziewczyna biorąca w nich udział. Tą dziewczyną jest nowa sąsiadka i koleżanka z klasy Leslie. Jakiś czas potem pomiędzy dwojgiem dzieci rodzi się prawdziwa przyjaźń. Wykorzystując swoje talenty tworzą krainę, w której czują się szczęśliwi i odgrywają w niej dominującą rolę. Ta kraina nosi nazwę Terabithii. Jesse i Leslie rządzą królestwem, które zamieszkują ogry, olbrzymy, trolle i inne istoty będące owocem ich przyjacielskiej wyobraźni.

Heidi

Fot.: Zdjęcie okładek do filmu.

Film pt. „Heidi” jest ekranizacją powieści szwajcarskiej pisarki Johanny Spyri. Książka została wydana w języku niemieckim w 1880 roku, a w polskim w 1930 roku. Od tego czasu miała wiele wznowień. Należy do literatury dziecięcej i młodzieżowej. Ta powieść jest jednym z najbardziej znanych szwajcarskich dzieł literackich. Na jej kanwie stworzono liczne adaptacje dla potrzeb kina, telewizji i teatru. Poza wersjami filmowymi, animowanymi i serialem powstał także musical oraz gra komputerowa. Ponadto w latach 90. stworzono dwa – znane także w Polsce – dzieła będące kontynuacją przygód bohaterki: „Heidi dorasta” (Heidi Grows Up) i „Dzieci Heidi” (Heidi's Children). Ich autorem jest anglojęzyczny tłumacz książki Charles Tritten.

Film pt. „Heidi” przedstawia historię kilkuletniej dziewczynki, którą ciocia podrzuca do domu dziadka mieszkającego w Alpach. Starszy pan uznawany jest przez okolicznych mieszkańców za pustelnika i dziwaka. Samotnie przesiaduje w domku na szczycie góry i nie schodzi do wioski nawet podczas srogiej zimy. Radosna i pełna ciepła dziewczynka podbija serce dziadka, zaprzyjaźnia się z Piotrkiem, pasterzem kóz i cieszy się wolnością wśród pięknej alpejskiej przyrody. Szczęście Heidi zakłóca jednak nieoczekiwana przeprowadzka do Frankfurtu, gdzie ma dotrzymać towarzystwa chorej dziewczynce, Klarze.

Czy Heidi odnajdzie radość w nowym domu? Czy uda się jej pomóc chorej przyjaciółce? Czy zobaczy się jeszcze kiedyś z ukochanym dziadkiem? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w filmie.

Warto dodać, że w Polsce znane są dwie wersje fabularne „Heidi”. Jedna trwa 100, a druga 183 minuty. Film jest doskonałą ilustracją biblijnych słów: „Nie dawaj się zwyciężać złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12,21). Zachęcam do jego obejrzenia.

Aleksandra Jaszcz 

Podążaj w kierunku Światła

Fot.: Zdjęcie okładki do filmu

W dzisiejszych czasach temat cierpienia i śmierci jest odsuwany na dalszy plan. Nawet jeśli ktoś długo chorował i przychodzi mu umrzeć, to śmierć bywa zaskoczeniem. A przecież każdy z nas wie, że kiedyś będzie musiał pożegnać się z tym światem.

         „Podążaj w kierunku Światła” to film fabularny z 1988 roku. Jego oryginalny tytuł brzmi „Go toward the Light”. Film opowiada historię 8. letniego Bena, który w niewyjaśnionych okolicznościach został zarażony wirusem HIV. Chłopcu pozostaje rok życia. Rodzice muszą sprostać tej sytuacji i przygotować Bena na to, co ma się wydarzyć. Najpierw trzeba im samym pogodzić się ze stanem rzeczy, co jest bardzo trudne. Następnie muszą przygotować plan działania na najbliższy rok.

         Oglądając film możemy zobaczyć, jak ważne jest wzajemne wsparcie w rodzinie. Jak miłość rodziców, dziadków i dzieci, choć nie jest doskonała, to jednak pomaga zmierzyć się z bardzo trudnym wyzwaniem.

         Rodzice, którzy uczyli Bena chodzić i mówić, którzy zaprowadzili go do szkoły, teraz muszą mu pomóc umrzeć. Czyli „wrócić do domu.” Jak sobie z tym poradzili? Czego możemy się od nich nauczyć?

         Zapraszam do obejrzenia filmu, który trwa 93 minuty. Jest on wyjątkowy również dlatego, że przedstawiona historia wydarzyła się naprawdę.

Sylwia Kaleta

Pollyanna

,,Co człowiek posieje, to i zbierać będzie. […] Nie ustawajmy w czynieniu dobra. W odpowiednim czasie zbierzemy plon.” (Ga 6,7.9).

Fot. zdjęcie okładki do filmu

„Pollyanna” to filmowa adaptacja powieści amerykańskiej pisarki Eleonor H. Porter (1868-1920). Książka o tym samym tytule należy do klasyki literatury dziecięcej, a po wydaniu w 1913 roku miała już sześć ekranizacji filmowych. Ze względu na wielką popularność, jaką zdobyła powieść, autorka postanowiła napisać dalszy ciąg przygód tytułowej bohaterki. Powstała zatem książka pt. „Pollyanna dorasta”. Film można polecić każdemu. Cieszy się on zainteresowaniem młodzieży, dorosłych, dzieci, studentów, rodzin. Jest pogodny, wzruszający i tchnie optymizmem.

Wydaje się, że cały film można zawrzeć w słowach pochodzących z listu św. Pawła do Rzymian: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12,21). Pollyanna urzeka swoją prostotą, otwartością i pozytywnym myśleniem. Proponuje różnym ludziom grę w zadowolenie. Gdy jej ciocia nie przyjmuje tej propozycji, dziewczynka mówi: „Ciocia jest jak stary orzech. Trzeba znaleźć sposób, żeby skruszyć skorupę. Dobroć jest w środku”.

Piękną sceną jest apel pastora do zebranych w kościele: ,,Pomódlmy się, aby Pollyanna wyzdrowiała”. Rzadko na naszych ekranach widzimy film, w którym jeden z bohaterów zachęca całe grono ludzi do modlitwy oddając niezwykle trudną sytuację w ręce Pana Boga. A przecież słowo Boże do tego nas zachęca: „Jeżeli dwaj spośród was zgodnie o coś poproszą, otrzymają wszystko od mojego Ojca, który jest w niebie. Gdyż tam, gdzie dwaj lub trzej zbierają się w moje imię, jestem pośród nich” (Mt 18,19). W ostatniej scenie filmu widzimy już prawie zdrową Pollyannę przybywającą właśnie do tego kościoła, w którym modlono się o jej wyzdrowienie.

Film pochodzi z 2003 roku i trwa 100 minut.